หมานคร

เพิ่งว่างมาเขียนถึงหมานคร อยากเขียนโพสนี้ไว้ เผื่อตัวเองซัก 3-4 ปี เรียนจบแล้วมาอ่าน

ความเป็นกรุงเทพ20ปีที่แล้วในหนัง กับตอนนี้ที่เป็นเด็กตจว.เข้ามาเรียนในกรุงเทพ มันยังเหมือนเดิมอยู่ คือเป็นที่ที่เข้ามาหาโอกาศในชีวิต

ตอนเด็กๆผมกว่าจะมากรุงเทพแต่ละครั้ง ได้คือต้องพิเศษมากๆ และเป็นความฝันจริงๆ ที่จะได้ย้ายมาอยู่กรุงเทพ ม.ต้นเคยหลับแล้วฝันจริงๆว่าตื่นมาอยู่เที่ยวศูนย์สิริกิตด้วยซ้ำ ตอนตื่นจริงก็งงๆว่าฝันอะไรวะ

ที่บ้านผมมีย่าคนนึงเขาย้ายจากบ้านที่นี่ ไปอยู่กรุงเทพตั้งแต่ผมยังไม่เกิดด้วยซ้ำ แล้วผมก็ถูกสอนให้เรียกเขาว่า 'ย่ากรุงเทพ' แทนชื่อจริงๆ ตั้งแต่ผมเกิดมา ทั้งหมดนี้คือผมอยากเล่าว่า ที่บ้านของผมมีมุมมองกรุงเทพยังไง

มันเป็นจุดนึงที่ผมรู้สึกrelateกับหนังเรื่องนี้ ทั้งๆที่หนังมัน20กว่าปีแล้ว นั่นคงพอจะยืนยันได้ว่า เวลา2ทศวรรษ มันไม่ได้เปลี่ยนเลยจริงๆ กับคำที่ว่ามาอยู่กรุงเทพแล้วจะมีหาง

หมานคร แรกชม มันให้ความรู้สึกที่คุ้นเคย แบบแปลกๆ มันเหมือนกับตอนที่ผมดูเฉิ่มครั้งแรก ที่ทั้ง2เรื่องนี้มันแสดงความเป็นกรุงเทพแบบreal แบบที่ผมเห็นในทุกๆวัน

เวลาผมไปสยาม มันจะมีทางขึ้นBTS ที่หันขวาจะเจอห้าง หันซ้ายเจอตรอกเก่าโทรมๆ และถูกกั้นด้วยถนนเลนเดียว ที่มันไม่เข้ากันซะเลย มันเจอทั่วไปมากๆ ถ้าไม่นับตลาดน้อยเมืองเก่าที่เป็นแหล่งท่องเที่ยว ที่อื่นๆในกรุงเทพแทบจะเป็นอย่างนี้ซะหมดในซักหลืบใดหลืบหนึ่ง ทีผมติดค้างในใจคือ ผมก็ได้รับความรู้สึกแบบนี้จาก 2 เรื่องนี้เหมือนกัน ตอนที่ดูผมรู้ทั้งรู้ว่ามันคือหนังเก่า แต่มันกลับรู้สีกเหมือนกับที่ผมเจออยู่ทุกๆวัน

ผมไปอ่านบทสัมภาษณ์ของผู้กำกับของหมานคร (วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง) ที่ผมตกใจที่สุดคือเขาไม่ได้เกิดที่ต่างจังหวัดด้วยซ้ำ เขาก็เกิดกรุงเทพแต่ทำไมเขาถึงเขียนความต่างจังหวัด ได้ออกมาขนาดนี้กันนะ พอยิ่งอ่านยิ่งได้รู้ ว่าเขาเคยผ่านอะไรมาก่อน จนพาตัวเองไปเทศกาลหนังเมืองคานส์ได้

ผมรู้สึกได้แต่ความล้ำ มันล้ำไปหมด ล้ำทั้งเนื้อหา Visual แนวคิด ทุกๆอย่าง หมานครจะอยู่ในใจผมไปอีกนาน พร้อมกับความคิดนี้และโพสนี้